Boeken krijgen een digitale toekomst

Google maakt een deal die het mogelijk maakt om “out-of-print” boeken te kunnen publiceren. Voor de duidelijkheid, Out-of-print boeken zijn vaak zeldzame en zeer moeilijk te verkrijgen boeken die niet langer gepubliceerd worden.

Lang nadat andere media zich aansloten bij de digitale revolutie bleven de uitgevers van boeken zich stevig vasthouden aan de nogal low-tech technieken als drukwerk, papier en inkt. Maar nu zullen dan toch eindelijk ook boeken digitaal gaan.

Vorige week, hebben Amerikaanse auteurs en uitgevers een overeenkomst gesloten met Google om zich neer te leggen bij een rechtszaak over Google’s Boek Zoek project, welke miljoenen boeken scant en deze content op het internet beschikbaar maakt. De deal zorgt ervoor dat Google elektronische versies van gecopyrighte content die niet meer geprint worden nu ook mag verkopen. Hierdoor is niet alleen de grootste uitgevers deal ooit overeengekomen, maar ook is er de grootste boekenwinkel in de hele wereld gebouwd, welke echter nog niet open is.

Een onderzoek in samenwerking met de Book Fair in Frankfurt vorige maand gaf al aan dat 40 procent van de professionele uitgeverijen denken dat digitale verkopen, de papier-en-inkt boeken zal passeren in 2018. Dat is toch ook opmerkelijk te noemen. Ik denk zelf dat geprinte boeken altijd zullen blijven bestaan. Het is wel goed om te zien dat de boeken industrie nu eindelijk de stap maakt om zich te melden bij de digitale generatie.

Woices is een nieuwe site voor de reiziger

Weer iets nieuws, maar wel een leuk en goed idee van de mensen achter Woices. Zo te zien komt de site oorspronkelijk uit Spanje. Wat is het dan? Nou, Woices is een gratis internet service die het voor iedereen mogelijk maakt om zogenaamde “echoes” aan te maken, te delen en te beluisteren. Echoes zijn opgenomen audio files die gelinkt zijn aan een zeer specifieke geografische locatie of een bestaand object in de echte wereld.

Het doel van de website is om een soort van nieuwe laag te creëren van orale informatie, zij noemen het de “echosphere”, en het zou de wereld een stuk interessanter moeten maken. Woices probeert om van alle historie en stukjes informatie die niet in toeristen boekjes gevonden kan worden dit toch op een leuke manier toegankelijk te maken voor iedereen, en met name de reiziger.

Op het moment van schrijven zijn dit de statistieken:

The echosphere keeps growing! It has 365 echoes created by some of its 631 users at 236 different places.

Aangezien het nog een splinternieuwe site is vind ik dit prima. Het success zal hem gaan zitten in hoeveel mensen daadwerkelijk die echoes gaan maken en op de site zetten. Ik ben benieuwd.

Europa wil voortouw nemen bij Web 3.0

Web 2.0, intussen wel een bekend begrip bij de meesten. Sinds een tijdje is dit concept zeer populair bij de meeste internet gebruikers.

Sites als Hyves, YouTube, Wikipedia, Last.fm. Enkele goede voorbeelden van web 2.0. Deze website worden door menig digitaal surfer dagelijks of zelfs meerdere malen per dag geopend, om maar even aan te geven hoe populair dit nieuwe internet is.

Maar het begint al een beetje te komen, Web 3.0. De definitie hiervan is volgens Marketingportaal.nl:

Web 3.0 wordt ook wel aangeduid met het semantische web. Hiermee wordt bedoeld dat het web de inhoud van websites gaat begrijpen. Het web is hierdoor in staat om steeds meer voor de gebruiker te gaan denken. Verschillende typen data worden met elkaar gecombineerd waardoor het web in staat is om de gebruiker relevante suggesies en adviezen aan te bieden. Het web vervult hiermee een betekenisvolle rol voor de gebruiker.

Europa wil bij de invoering van Web 3.0 graag voorop lopen. Naadloos netwerken, mobiele televisie, gps-diensten, smart tags en er wordt zelfs gesproken over “het einde van de kloof tussen mobiele en vaste lijnen”.

De Europese commissie heeft hier zelfs een inspraakronde over gehad enkele weken geleden. De voorzieningen in Europa zijn hier ook zeer geschikt voor; de gemiddelde internet snelheid is afgelopen jaar verdubbelt. De helft van de Europese internetgebruikers heeft beschikking over breedband van 2 MBps of meer, wat Web 3.0 mogelijk maakt. EU-commisaris van informatietechniek Viviane Reding: “Het internet van de toekomst zal onze samenleving ingrijpend veranderen. [...] Wij moeten ervoor zorgen dat Web 3.0 in Europa wordt gemaakt en gebruikt.’”

Barack Obama

Vele mensen gebruiken tegenwoordig Flickr om hun leukste foto’s aan de wereld te laten zien. Een van deze mensen is de kersverse ‘president elect’ Barack Obama.

Op zijn eigen Flickr pagina hebben duizenden mensen foto’s geplaatst van hun Obama foto’s. Mensen die obama hebben zien spreken, mensen die aan het stemmen zijn, etc etc.

Intussen staan er tien duizenden foto’s op zijn pagina die intussen ook al miljoenen keren is bekeken. Ook zijn de foto’s van commentaar te voorzien voor zodat mensen bijvoorbeeld hun steun kunnen betuigen, hun felicitaties kunnen doen, etc. Hiervan is ook al duizenden keren gebruik van gemaakt. Zonder meer een van de populairste Flickr pagina’s te noemen van de toekomstig president van de Verenigde Staten.

Maar het is niet alleen de ‘common man’ die zijn foto’s hier heeft tentoongesteld. Meneer Obama zelf heeft ook prive foto’s geplaatst. Hierin zit een tijdslijn die het verhaal van ‘election night’ vertelt zoals de familie Obama deze zelf heeft meegemaakt. De hele familie is te zien thuis, kijkend naar de uitslagen en de concessie toespraak van zijn tegenstander, de republikein John McCain, op televisie. Barack zelf met zijn voeten op tafel, relaxed uitziend, maar ongetwijfeld zenuwachtig, op de bank. De avond vordert en de camera gaat mee naar het park waar honderduizenden mensen staan de wachten op de acceptatie speech, om tenslotte backstage te eindigen.

Al met al een leuk prive kijkje in ongetwijfeld de belangrijkste avond van het leven van de, mede door ondergetekende gekozen, toekomstig democratisch leider van de Verenigde Staten.

YouTube Live

Black Eyed Peas’ Will.I.Am, Soulja Boy, Akon, Katy Perry, onze eigen YouTube ontdekking Esmee Denters en nog een lijst met andere artiesten, zoals Gitaar virtuoos FunTwo.

Sinds het begin van YouTube zijn er zeer veel mensen geweest die hun kunsten hebben vertoond in een zelf gemaakt filmpje. Een klein deel van deze mensen zijn hierbij honderdduizenden keren bekeken en binnen de community zelfs bekend geworden, een aantal zelfs ook nog bij de rest van de wereld. Daarom organiseert de populaire videowebsite nu YouTube Live, als bedankje naar de zeer grote groep mensen die gebruik maken van deze website en het zo groot gemaakt hebben als het vandaag de dag is.

Maar het zijn niet alleen muzikanten die hier komen optreden. De lineup bestaat uit artiesten uit alle gebieden van de entertainment industrie. Het is zoals YouTube zelf zegt: “part concert, part variety show and part party”. Zoals bijvoorbeeld de dansers van Planet B-Boy die hun kunsten komen vertonen.

Maar niet alleen de artiesten die komen maken dit evenement speciaal. Vroeger moesten we voor zo’n concert ’s ochtends vroeg op, door de kou naar het postkantoor en daar in de rij gaan staan voor een uur om een kaartje te bemachtigen. Zelfs als dit al lukt was je daarna een hele dag kwijt om naar het concert toe te reizen, daar aanwezig te zijn en dan midden in de nacht weer thuis te komen.

Maar naar al boven genoemde wereldsterren hoef je niet toe te gaan, ze komen gewoon naar je woonkamer. YouTube streamt dit hele evenement live op hun website.

Dus als je 22 november nog niets te doen hebt, misschien kan je voor de computer gaan zitten en vanuit je luie stoel een leuk evenement “bijwonen”.

Publicatie rechten voor USG?

Iedereen is onderhand wel bekend met user-generated content. Iedereen kan de hele wereld bereiken door zijn of haar video’s, blogs en foto’s op verschillende USG sites te plaatsen. Maar wat is er eigenlijk toegestaan? Mag je zomaar iedereen filmen en fotograferen? Zijn er momenteel eigenlijk wel wetten om de privacy van mensen te beschermen?

Natuurlijk bestaan er wetten die onze privacy beschermen, alleen zijn de meeste hiervan opgezet in een tijd dat Internet nog geen (belangrijk) onderdeel was van ons leven. Voor de komst van internet deden roddelbladen en televisie programma’s het allang: foto’s en filmpjes van bekenden tonen. Vaak gebeurd iets merkwaardigs of in het publiekelijk oog interessants, want anders is het geen ‘nieuws’. Menig BN’er heeft de roddelbladen wel eens aangeklaagd omdat er foto’s in stonden die hun privacy schonden.

Maar hoe zit dat eigenlijk op internet? Het is voor iedereen tegenwoordig zo ontzettend makkelijk om content online te zetten; maar is dit eigenlijk wel zo’n goede ontwikkeling? De meerderheid is complete bagger, en ook al was niet zo dan zit er een hoop materiaal tussen waar sommige mensen misschien niet zo blij mee zijn. Stel je filmt wat mensen die gek doen op straat, moet je deze mensen dan toestemming vragen om zo’n filmpje online te zetten? Voor je het weet is het een hit (internet meme): denk bijvoorbeeld aan Star Wars kid. In sommige gevallen vinden de personen in kwestie het geen probleem, maar soms is zoiets totaal niet gewenst.

Maar je kan ook overdrijven. Hoe ver mag je gaan in het beschremen van privacy? Zelf doe ik aan fotografie, en naast mijn eigen bezigheden fotografeer ik voor een forum genaamd SkyscraperCity. Hier komen ontzettend veel mensen die van hoogbouw houden bijeen, en mensen van over de hele wereld geven updates van bouwprojecten in hun omgeving. Recentelijk was er iemand in Dubai die foto’s wou maken van een toekomstig bouwproject, maar werd gewaarschuwd dat hij dit niet mocht doen. Maar is dat wel gerechtvaardigd? Ik kan me voorstellen dat je als bedrijf geen onbevoegden op je terrein wilt hebben, maar vrijwel alle updates op dit forum zijn gemaakt vanaf de openbare weg. Iedereen kan er langs lopen om het zelf te zien; waarom zou het dan niet op internet mogen staan?

Dit is maar een klein voorbeeld, maar zo zijn er nog vele anderen. Ook zijn er een flink aantal locaties en gebouwen – ook in Nederland – waar het eigenlijk verboden is om te filmen en fotograferen. Zo’n regel handhaven is natuurlijk moeilijk, maar toch wordt deze regel op sommige locaties streng nageleefd. Vorig jaar keek iemand mij ontzettend raar aan toen ik foto’s nam op Utrecht Centraal. De persoon in kwestie vroeg mij op een retorische toon: “Mag jij hier eigenlijk wel foto’s maken?”. Ik was me van geen kwaad bewust, want zover ik weet is het compleet toegestaan om dit te doen. Ik vind het zelfs raar dat sommige mensen daar (tegenwoordig) aan twijfelen.

In zulke situaties vraag ik me dan ook af waar je de grens moet trekken. In een wereld waarin het mogelijk is om je zelfgemaakte content met de hele wereld te delen zouden er eigenlijk regels voor moeten zijn. Of toch niet? Soms weet ik het zelf ook niet…

Virale marketing

Omdat veel onderwerpen al reeds besproken zijn, richt ik mij in m’n laatste blog op een term waar de meeste waarschijnlijk wel bekend mee zijn, namelijk: Virale marketing. Voor wie niet weet wat de term Virale marketing betekend en wat virals zijn, volgt hier een korte beschrijving:

“Virale marketing is een marketingtechniek die poogt om bestaande sociale netwerken te exploiteren om zo de bekendheid van het merk te vergroten of positieve associaties te bewerkstelligen op een wijze die te vergelijken is met een virale epidemie. In die zin lijkt het op mond-tot-mondreclame die versterkt wordt door het internet, waardoor zeer snel en veelal op goedkope wijze een groot aantal mensen bereikt kan worden.” (Bron Wikipedia)

Voordelen
Als je virale marketing vergelijkt met traditionele media kent virale marketing doorgaans een kostenvoordeel. Ook het mechanisme sluit goed aan bij specifieke doelgroepen zoals jongeren, die via de traditionele media veel lastiger te bereiken zijn. Ook word de snelheid van de campagne wordt doorgaans als groot voordeel gezien in vergelijking tot traditionele middelen

Nadelen
Het ontwerpen van virale campagnes is lastig en vereist specifieke vaardigheden. Wat in het verleden werkte, doet dat doorgaans in het heden al niet meer. Vaak is het bij een echt succesvolle campagne niet direct duidelijk dat het om een virale campagne gaat. “Ontdekking” van de commerciële boodschap kan in het ergste geval het succes van de campagne vroegtijdig beëindigen. Tevens ontrekt
ee virale campagne, zodra eenmaal gelanceerd, aan de invloed van de onderneming. Waar bij een reclamefilm op televisie binnen enkele uren een campagne gestaakt kan worden, is dit bij virale campagnes niet meer het geval. Wat ook kan is dat de viral als spam word gezien, veel mensen stellen het ontvangen van filmpjes en andere uitingen niet op prijs. Het is mogelijk dat dit negatief uitstraalt op het merk of het imago van de fabrikant.

Voorbeeld van een succesvolle viral:

(Reclame voor winterbanden/Kwik-fit)

Twitter Vote Report om stemproblemen op “Election Day” te voorkomen

In de voorgaande Amerikaanse verkiezingen zijn er altijd veel klachten geweest van Amerikaanse burgers die problemen ondervinden als zij hun stem willen uitbrengen. Denk aan kapotte apparatuur, te lange rijen waar mensen uren in moeten staan, onjuiste data en zelfs als je niet de ‘correcte’ kleding draagt heb je soms al een probleem. Met de aankomende Amerikaanse verkiezingsdag weten we het direct als kiezers een probleem signaleren, zelfs in real-time zodat er nog iets aan gedaan kan worden.

Het sociale netwerk Twitter zal morgen op 4 november samen met een klein leger van Amerikaanse burgers en activisten organisaties een coalitie van organisaties vormen. Dit om in real-time een soort van waakhond te zijn tijdens verkiezingsdag, genaamd Twitter Vote Report. Het zal ervoor zorgen dat tienduizenden burgers problemen direct kunnen identificeren, en hier kan direct actie op worden ingenomen.

Dit hele concept is eigenlijk gewoon crowdsourcing. Problemen als bijvoorbeeld: Hoe lang moet men in de rij staan? Werken de nieuwe optische scan machines die in sommige staten worden gebruikt wel goed? Zijn de teksten voor oudere mensen ook goed te lezen? En dit natuurlijk per staat en stad, heel nauwkeurig dus. Stemmende kiezers uit heel Amerika en uit alle staten zullen er voor zorgen dat iedereen direct antwoord heeft op dit soort vragen.

Iedereen met een Twitter.com account heeft de mogelijkheid om met hun mobiele telefoon of computer een bericht te sturen en zo kiezers, toezichthouders en de media van problemen op de hoogte te brengen. Een map op de site zal real-time incidenten weergeven.

Op vrijwillige basis hebben programmeurs, designers en activisten uit heel Amerika ervoor gezorgd dat Twitter Vote Report in minder dan een maand online staat. En zo zie je maar dat de macht en de controle zich langzaam aan verlegd van politici en campagne teams naar de burger/kiezer zelf, en iedereen dat morgen kan meemaken in real-time op Twitter Vote Report.

Bloggen op je iPhone

Erg handig voor als je een iPhone en een eigen weblog hebt of een nieuwe post wilt plaatsen zoals nu. Helaas heb ik zelf nog geen iPhone, maar dat zal naar alle waarschijnlijkheid niet lang meer duren, want je kan er enorm veel mee en ik heb toch snel een nieuwe telefoon nodig. Toch is zo’n ding hoofdzakelijk om gewoon mee te kunnen bellen natuurlijk!

WordPress heeft nu een eigen versie die je kunt gebruiken op je iPhone. Dit betekend dat je nu posts kunt schrijven en toevoegen op je weblog via je iPhone. Je hoeft niet langer noodzakelijk achter je laptop of computer te kruipen. De WordPress applicatie maakt het zelfs mogelijk om voor meerdere blogs waar je regelmatig op post je login instellingen te bewaren. In de trein of in de bus als je onderweg bent even snel een nieuwe post plaatsen is nu dus voor iedereen met een iPhone zeer makkelijk.

In-game Advertising

In-game advertising is iets wat de laatste paar jaren is ontstaan. De naam zegt het al: het gaat hier om het tonen van advertenties (zowel plaatjes als videos) in games. Tot voor kort werd deze vorm van adverteren nog nauwelijks toegepast, en in de paar games waar het al wel werd gebruikt ging het om statische plaatjes die niet konden veranderen. Maar sinds kort is het als gameproducent vrijwel gebruikelijk om in je games te advertisen om zo je inkomsten te vergroten.

In het begin ging het vooral om ‘product placement’: namen van frisdranken als je een virtuele bar binnen loopt, of een filmposter voor een film die echt bestaat. Ook bij de MMO Second Life was product plaatsing zeer populair. Tijdens Second lifes’ hoogtepunt wilde ieder bedrijf maar al te graag digitaal vertegenwoordigd zijn. Maar ook de single player games (die spelletjes die je alleen kunt spelen) ontkomen tegenwoordig niet aan adverteerders: in plaats van statische plaatjes die in het spel vastzitten zijn er nu dynamische reclameborden die met de tijd kunnen veranderen. Dit geeft adverteerders de mogelijkheid om na verloop van tijd nieuwe advertenties te tonen.

Het fenomeen is zelfs zo populair dat presidentskandidaat Barack Obama er recentelijk ook gebruik van heeft gemaakt. En sommige producenten gaan zelfs zo ver dat zij hun spel gratis willen aanbieden (zoals het geval met Battlefield: Heroes) omdat ze genoeg verdienen met in-game advertising.

Maar zitten gamers hier wel op te wachten? In het laatste geval – wanneer het spel zelf gratis is – kunnen de meeste gamers nog wel begrip tonen voor de nieuwste incarnatie van reclame. Maar wanneer er 50 euro voor een spel wordt betaald, is het dan wel rechtvaardig dat we tijdens het spelen een dosis reclame over ons heen krijgen? De meningen verschillen in ieder geval. De een vind het geen probleem, zolang het maar niet de spelervaring schaad. De ander vind het onredelijk: er is al immers geld neergeteld voor het product, dus waarom is het dan nodig om alle muren in een leven met advertenties te bekladden?

Duidelijk is wel dat, ongeacht de mening van de consument, in-game advertising alleen maar zal groeien. Het is immers een extra bron van inkomsten, en zolang de consument niet massaal games omzeilt die reclame bevatten zullen de producenten het alleen maar vaker toepassen. Wie weet, misschien zijn we over een paar jaar wel verplicht om een naar reclameblokje te kijken terwijl het volgende level laad?